Eerste speelafspraakje

Gisteren had S. zijn eerste speelafspraakje, het was zo spannend! Tijdens de periode waarin S. afscheid moest nemen op het kinderdagverblijf dicht bij ons oude huis kwam het al meerdere keren ter sprake, hij wilde zijn vriendje T. wel blijven zien. In de weken voorafgaand aan het naderende afscheid had ik mezelf al meerdere keren afgevraagd of ik er wel aan toe was om mijn enige kind toe te vertrouwen aan andere ouders, hij is immers nog zo jong.
Maar toen S. dan toch vroeg of hij T. kon blijven zien was het tijd om over mijn eigen angst heen te stappen en te beloven dat ik mijn uiterste best zou doen om dat mogelijk te maken.

Prioriteiten
Eenmaal verhuisd, stond het maken van een speelafspraak onderaan mijn to-do lijstje.
Na drie weken in het nieuwe huis had S. al meerdere keren terloops aangegeven T. te willen zien vroeg hij bijna een week geleden of ik T. zijn mama al had gevraagd of T. mocht komen spelen. Ik zei dat ik dat nog zou doen, waarop ik mijn telefoon in mijn handen gedrukt kreeg en S. zei dat ik dat nu wel even mocht doen.

Ik voelde mij ergens in een hoek gedrukt door mijn 3 jarige zoon, ik kon er nu echt niet meer onderuit komen en zeker niet gezien S. mij hoopvol bleef aankijken. Dus ik heb de mama van T. een berichtje gestuurd met de vraag of T. ook bij ons mocht komen spelen en hij kon dezelfde week nog op een zondagmiddag langs komen.
Bij ons voelde wel veilig voor een allereerste speelafspraak, na de speelafspraak bleek dat S. er hetzelfde over dacht.

Op Google heb ik gezocht naar wat wenselijk is voor afspraken omtrent het spelen met vriendjes, maar wat blijkt, je maakt zelf de afspraken en houdt je daar ook aan. Simpeler kan niet.

Het eerste speelafspraakje
S. keek er ontzettend naar uit om T. eindelijk weer te zien. Elke avond voor het slapen gaan telde hij hardop de nachtjes waarop hij nog moest slapen voordat T. eindelijk zou komen, zo schattig.
Om 14:00 uur was hij er dan, het was zo leuk om hem samen met zijn vriendje te zien spelen. Hij liet direct enthousiast het hele huis zien en erna vol trots zijn eigen grote kamer. Ze hebben beneden in de woonkamer gespeeld, op de bank gesprongen, buiten met hun laarzen aan in de plassen gesprongen en in S. zijn kamer met de trein gespeeld. Twee en een half uur spelen bleek voor S. erg intensief te zijn, hij blijkt ook erg bazig te zijn en herhaalt vaak tegen T. wat wij normaal tegen hem zeggen, dat hij eerst zijn ene speelgoed moet opruimen voordat hij iets anders pakt. Wat mij overigens wel verbaast, want als ik het zeg doet hij alsof hij het niet begrijpt of hoort. Maar nu blijkt dat die kleine etterbak van mij het wel degelijk allemaal verstaat en opslaat maar er gewoonweg niets mee doet op het moment dat ik het van hem verlang, betrapt!

Toen T. zijn mama hem weer kwam ophalen was het enthousiasme van S. weg, hij wilde zijn vriendje geen goedendag zeggen en toen T. zijn mama vroeg of S. de volgende keer kwam spelen zei S. het niet gezellig te vinden.

Bij het naar bed brengen heb ik het niet over T. gehad omdat S. al genoeg prikkels had gehad. S. vroeg aan mij dat als hij naar T. gaat om te spelen of ik dan wel met hem mee wil en hem niet alleen laat. Ik ben zo trots dat hij durft te zeggen wat hem dwars zit, hij vond vandaag erg spannend en is aan alleen spelen bij anderen thuis nog niet toe.
Ik heb hem dan ook gezegd dat ik hem niet tegen zijn zin in alleen laat bij vriendjes en dat ik heel trots op hem ben hoe hij het vandaag allemaal gedaan heeft.
Kleine jongens worden groot 🙂

, , , , ,

Post navigation

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.