Iedereen mag het weten, ik ben trots op mijn kleine man :-)

Voordat ik moeder werd kon ik mij verwonderen over al die ouders die dol enthousiast vertelden dat de volgende mijlpaal dan eindelijk in zicht was. Een eerste tandje, omrollen, kruipen, lopen, noem maar op. Ik kon dan vol ongeloof het tafereel wat ontstond aanzien en begreep werkelijk waar niet waar al die heisa voor nodig was. Het is toch algemeen bekend dat de meeste baby’s zich ontwikkelen en bovengenoemde mijlpalen in hun eigen tempo aantikken?
Nu ik zelf moeder ben doe ik vrolijk mee aan alle heisa rondom zo’n mijlpaal, ik voel mij trots. En jaaaa dat mag de hele wereld weten!

Mijn kleine man kan lopen!
Hij doet het nog heel voorzichtig, op zijn tenen en alleen achter zijn duwwagentje vol met blokken. Maar dat mag de pret niet drukken, hij loopt wel.
Het was zo ineens, mijn schoonmoeder was op bezoek om gezellig samen een hapje te gaan eten. Meneertje liep langs de tafel, waar aan het uiteinde zijn houten duwwagentje stond. Alsof het vanzelfsprekend was pakte hij met beide handen het wagentje vast en liep er mee vandoor. Het gevoel wat door mijn lijf denderde was een mix van ongelooflijke TROTS en blinde PANIEK.
De gedachten wisselden zich in razend tempo af: moet je mijn kleine man nu zien, hij lijkt zo groot nu hij loopt en als hij maar niet keihard omvalt en op zijn achterhoofd klettert.
Een onbeschrijfelijk mooi moment, waar wij allebei bij getuige van waren.

 

Het gevoel wat door mijn lijf denderde was een mix van ongelooflijke TROTS en blinde PANIEK.

 

Na het grootse moment doet mijn kleine man rustig aan. Hij lijkt niet zo’n haast te hebben met het oefenen met lopen en ik vind het helemaal prima. Hij lijkt zich nu ook meer te focussen op meerdere facetten. Wat ik persoonlijk heel leuk vind aan een dreumes is dat als ze liggen, ze hun teentjes proberen vast te pakken en soms zelfs in hun mondje proberen te doen. En als ze gaan zitten en dan vrolijk in hun handjes klappen. Beide vind ik zooo aandoenlijk en lief. Mijn kleine man heeft dit nog nooit gedaan en dat vond ik ergens wel jammer.
Maar NU lijkt het erop alsof hij mijn gedachten kan lezen, als ik hem wil verschonen pakt hij zijn beentjes en teentjes…dan smelt ik helemaal. Zeker als hij er ook zo lief bij gaat lachen.
Hij gaat ook uit zichzelf zitten en als we dan een liedje zingen samen klapt hij vrolijk in zijn handjes mee.
Wat misschien ook wel blijkt uit mijn verhaal, eigenlijk alles wat de kleine man doet vind ik leuk en de moeite waard om met iedereen te delen. Want ook al tikt hij geen mijlpaal aan en probeert hij mij te manipuleren door theatraal gedrag te vertonen omdat hij zijn zin niet krijgt, hij is aan het leren en ontdekken. In zijn eigen tempo en op zijn eigen manier, dat is wat mij zo trots maakt.

 

, , , , , , , ,

Post navigation

2 thoughts on “Iedereen mag het weten, ik ben trots op mijn kleine man :-)

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.