Mijn herinneringen aan Oma Bami

Mijn herinneringen aan Oma Bami

Eind vorig jaar op 2 oktober is mijn oma plots overleden, S. zijn overgrootoma. Ik was dol op haar, mijn hele jeugd kwam ik dagelijks bij haar over de vloer. Toen ik op de basisschool zat, gingen we tussen de middag of vlak na schooltijd naar opa en oma toe. Opa had dan speciaal vers wit brood gehaald en bakte dan een ei voor ons waarbij het eigeel eruit droop.
Opa overleed toen ik in groep 8 van de basisschool zat en vanaf dat moment was oma alleen. Ik ging dan bij haar enge films kijken en als ze afgelopen waren dan belde ik mijn ouders op om te zeggen dat ik eraan kwam rennen. Mijn vader stond dan al voor het huis, op de hoek te wachten tot hij mij zag. We woonden een straat achter oma dus ik hoefde nooit ver te lopen. Ook sliep ik vaak bij haar, dan speelden we samen spelletjes op de nintendo tot diep in de nacht, oma was net zo fanatiek als ik.  Of we gingen samen naar de bioscoop, dan nam ze blikjes drinken mee en zakken chips. Als het heel stil was in de bios op een spannend moment maakte ze al krakend de zak chips open, ik schaamde me dood en oma moest er altijd hard om lachen.
Naarmate ik ouder werd zag ik oma minder vaak maar ik probeerde nog wel elke week langs te komen, dan nam ik wierook voor haar mee gezien ze daar zo dol op was.

Tijdens de zwangerschap van S. kwam ik standaard elke week bij haar, ik sliep dan op de bank en als ze het eten klaar had maakte ze mij wakker. We aten en praatten dan wat en vervolgens ging ik weer naar huis. Het voelde bij haar altijd als thuiskomen.
Toen S. geboren werd kwam ik nog steeds graag bij haar, ik wilde dat ze een goede band met mijn zoon zou opbouwen. Ik hoefde hier gelukkig niets voor te doen, S. was dol op oma. Hij noemde haar oma bami omdat ze altijd bami voor hem bakte en voor mij een pakje bami krab had.
Tijdens mijn 2e zwangerschap zag ik haar veel minder, ik was flink overspannen geweest en zat ziek thuis toen ik ontdekte zwanger te zijn. Met de zorg voor S, mijn nieuwe baan, de aanstaande verhuizing en de bijkomende zwangerschap had ik besloten wat liever voor mezelf te zijn en niet zoveel te willen maar wat meer te laten.

Ik had dit uiteraard ook met oma besproken, zij zei dat ik goed voor mezelf moest zorgen, we tijd genoeg hadden en dat als de kleine er eenmaal was ik altijd wat vaker langs kon komen. Het klonk als een goed plan, ik had toen niet kunnen bedenken dat ze D. mijn lieve baby nooit vast zou houden.
Wat heb ik nu een spijt dat ik haar de laatste tijd voor haar overlijden zo weinig heb gezien, ze was er mijn hele leven en ik had verwacht dat ze er nog vele jaren zou zijn. Maar 3 weken voordat ik ben bevallen heb ik afscheid van haar moeten nemen. Mijn lieve oma…

, , , , ,

Post navigation

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.