Angst, schaamte & liefde

Wat ik mijn kleine man graag mee wil geven is dat het allerbelangrijkste in het leven is dat hij blij mag zijn met zichzelf. Trots op wie hij is en wat hij graag wil leren en ontdekken. Om hem dat bij te kunnen brengen vind ik het van belang dat ik dat ook ben. Ik wil hem het goede voorbeeld geven. Mijn angst niet op hem overbrengen, hem belemmeren. Daarom geef ik jullie nu een eerlijk kijkje in mijn leven.

Mijn angst voor eten en mijn liefde voor mijn zoon
Sinds mijn 17e heb ik een stikfobie, wat kort inhoudt dat ik bang ben om te stikken. In de praktijk komt dit er op neer dat ik het eten van harde dingen vermijd en tandartsbezoeken het liefst uitstel tot dat ik niet meer kan functioneren door de pijn en wel moet.
Etentjes met vrienden of schoonfamilie ervaar ik als niet prettig, ik zorg dan ook altijd dat ik voor de tijd wel wat binnen heb gekregen zodat ik niet met een knorrende maag aan tafel zit als zeg dat ik niet zo’n trek heb.
Uiteten gaan, een BBQ van vrienden, verjaardagen of een picknick met familie zijn enkele momenten waar ik stress van krijg en door stress kan ik niet eten. Ik krijg door de spanning een benauwd gevoel waardoor ik niet durf te eten.
Sinds ik samen ben met de papa van mijn kleine man gaat het stukken beter. Ik durf nu in zijn bijzijn wel wat meer te eten dan alleen soep of aardappelpuree met heel veel mayonaise. Volgens mij heeft dit te maken dat ik mij veilig bij hem voel en hem volledig vertrouw.
Een jaar of 12/13  geleden heb ik wel een aantal gesprekken bij een psycholoog gehad en EMDR gehad, dit heb ik toen stop gezet omdat ik er geen baat bij had. Er was toen weinig over bekend en ik voelde mij niet serieus genomen. Als ik naar mezelf kijk dan vind ik mij geen aansteller en wil ik altijd alles positief en het liefst met humor bekijken.
Ik kan er dan ook prima mee functioneren, hier en daar vertel ik een leugentje om bestwil. ‘Dat ik geen trek heb, zin heb in soep of last van mijn keel heb’.  Dit voorkomt een hoop vragen en gedoe, zeker als het moment daar is dat ik echt niets KAN eten moet ik er helemaal niet aan denken om het uit te moeten leggen. Ik praat er bijna niet over omdat het niet iets is waar ik trots op ben, het niet durven eten is al zo lang een onderdeel van mij dat het er voor mij bij hoort. Bij mij hoorde moet ik eigenlijk zeggen, want het was voor mij geen issue tot dat ik zwanger werd..
Al die jaren heb ik het zo veel mogelijk verborgen willen houden voor iedereen omdat ik niet wil dat mensen anders naar mij kijken. Ik wilde niet dat mijn collega’s of werkgever ervan wisten, want mogelijk zou dat kunnen inhouden dat zij vinden dat ik mijn werk dan niet naar behoren kan uitoefenen.

Wie wil er nou hulp van een psychiatrisch verpleegkundige die zelf niet eens durft te eten en daar niets tegen doet?

Anyway…..waar het allemaal om draait is mijn zoontje. Voor hem ga ik mijn best doen en ik zal eerlijk tegen hem zijn, want hij verdient het allerbeste.

De eet mijlpalen
Samen met de kleine man heb ik alle stappen doorlopen om uiteindelijk ‘met de pot’ te leren mee eten.
Gestoomde groenten, gepureerd eten, geprakt eten en nu kleine zachte stukjes. We zijn nu 13 maanden verder en ik durf weer meer te eten. Ik heb nog steeds vlagen dat als de kleine man zich verslikt, ik zowat tegen het plafond spring van de schrik, maar dat mijn steun en toeverlaat altijd bij ons aan tafel zit geeft uiteindelijk veel rust.
Mijn kleine man eet al sneller dan zijn mama, spinazie eten? Geen probleem, voor hem dan. Ik eet uiteraard wel mee maar doe het wel even voor mezelf in de blender.
De komende jaren zal ik met babystapjes vooruitgaan maar ik heb geen haast. Ik ga de therapie weer oppakken omdat ik er nu aan toe ben om me kwetsbaar op te stellen en een klein beetje hulp erbij kan geen kwaad. Er hoeft namelijk maar iets kleins voor te vallen en ik val zo weer terug in mijn oude eetpatroon, omdat dit voor mij veilig voelt. Mijn uiteindelijke doel is dat mijn zoontje zichzelf kan ontwikkelen zonder dat ik hem daarin rem. Dat als hij later groot is met trots naar zichzelf kan kijken, om wie hij is en wie hij zal worden. Dat hij zich niet schaamt voor zichzelf maar zichzelf zal accepteren en dit ook naar anderen uitdraagt.

Ik schrijf dit vanuit mijn hart voor mijn zoontje, omdat ik van hem houd en hem de wereld gun en bovenal alle liefde van de wereld. Maar ik schrijf het ook deels voor mezelf. Omdat ik mijn angst wil overwinnen en trots kan zijn op mezelf. Ik heb mijzelf geaccepteerd zoals ik ben.
 

, ,

Post navigation

4 thoughts on “Angst, schaamte & liefde

  1. Ik ben trots op je lieve zus dat je dit deelt! En heb inderdaad door de jaren heen je steeds zien groeien, als persoon, zus, partner en nu als moeder. Iedereen heeft zo zijn dingen waarmee hij moet dealen.. Sommige wat kleiner of groter dan de ander, maar het liefst verbergt iedereen het zo goed mogelijk, want je zal maar kwetsbaar overkomen of niet perfect lijken (wat wij mensen sowieso al niet, en nooit zullen, zijn). Maar door dit te accepteren van jezelf en er langzamerhand aan te werken stel jij je wel kwetsbaar op, en voel je hopelijk ook dat dit juist meer kracht geeft dan je dacht. En die zogenaamde perfectie… daar neig je gek genoeg toch eerder naar door alles van jezelf te accepteren dan door te doen alsof je al perfect bent.

  2. Complimenten voor je openhartigheid, zelfkennis en de moed om stappen te zetten. Zo’n volwassen houding gun ik meer mensen om me heen. Veel van je generatiegenoten zijn mentaal hulpeloos kind gebleven of gaan zó op in de nieuwe, roze wolk die zoon of dochter heet, dat ze onvoldoende afstand kunnen nemen voor reflectie.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.